Mel de Galicia.
Introducción:
O clima especialmente benigno de Galicia, con abundante choiva ao longo de todo o ano, o chan granítico e a influencia dos ventos e aires mariños, dan lugar a unha flora rica e variada, que permite tanto a producción de mel monofloral como a de un abanico de mel de milflores.
Non hay unha mel igual que outra e a súa cor varía dende o branco acuoso, pasando por o ámbar, hasta o marrón oscuro.
Descripción:
Tipos de Mel:
Aunque a Mel de Galicia é unha denominación única, no seu seno encontramos diferentes sabores, texturas e padais, dependendo das flores que lle dan o seu orixen.
Unha gran maioría da mel galega é de milflores. Na súa elaboración non predomina unha orixen concreto e procede das diversas flores dos arredores da colmea. Pero, ademáis, en Galicia producens algúns sabrosos tipos de mel monofloral.
Para ver máis información entra en :
http://www.gastronomiadegalicia.com/v_portal/apartados/apartado.asp?te=61
Queixo tetilla:
Con a súa forma piriforme, que recorda a un seno aplanado e a parte superior cónica finalizada nun pequeno pezón, o quexo de Tetilla o de Perilla, originalmente modelado a man polos mestres artesans, sempre é elaborado con leite de vaca procedente das razas frisona, pardo alpina ou rubia galega e é unha das grandes referencias gastronómicas galegas.
De cor branco amarfilado, tendiendo hacia o amarillento; a súa é compacta pero branda a corteza está lavada, é fina e elástica e o peso por peza pode oscilar entre os tres cuartos de kilo e o kilo e medio.
Actualmente, coexiste a súa elaboración tradicional, casera ou e pequena queserías artesanais,con a producción industrial tipificada, a partir do leite pasteurizada, cuxo resultado é un queixo con caractrísticas similares a os de pasta prensada.
Descripción.
Queixo madurado e tenro a semicurado, elaborado co a leite de vaca .
Recendo: suave, lixeiramente ácido que no seu conxunto recorad a leche da que procede.
Sabor: lácteo, mantecoso, lixeiramente ácido e salgado, suave.
Corteza: fina e elástica, de menos de tres milímetros de grosor; cor amarillo palla natural e sen moho.
Pasta: branda , cremosa e uniforme, con poucos ollos e regularmente repartidos; cor branco-marfil, amarillento.
Para máis información entra en :
http://www.gastronomiadegalicia.com/v_portal/apartados/apartado.asp?te=57
Capón de vilalba:
Introducción:
Concretamente a producción do capón de Vilalba comenza con unhas selección dos mellores machos. Cando ten entre 1 e 1,5 kg de peso e de 45 a 60 días de vida son castrados quirúrgicamente e deixanse descansar unhos días sen sair ao campo. Sendo este o proceso máis crítico de todo o proceso de cría. Unha semana despois saen ao aire libre para comezar o seu engorde.
Alimentanse de forma natural a base de cereais, ademáis do verde, insectos que encontran ao aire libre. Esto, xunto con a actividade física favorece o desarroio muscular, que lle dá unha coloración máis oscura a súa carne e un sabor máis agradable.
O proceso termina con o cebado totalmente artesan, adquirindo con el unah carne máis sabrosa e un color de pel dorado.
Descripción:
O Reglamento (CE) no 543/2008 da Comisión defende ao capón como un polo macho castrado quirúrgicamente antes de haber chegado á madurez sexual e sacrificado a unha idade mínima de 140 días; unha vez castrados, os capóns deberán pasar un período mínimo de engorde de 77 días.
Alvaro Cunqueiro describiu o capón de Vilalba como "máis ben corto, saído de nalga e de peito redondo, e ten o pescozo alongado por o trasiego cotidián do espeso condumio"
Para máis información visite a páxina: http://www.gastronomiadegalicia.com/v_portal/apartados/apartado.asp?te=53
Hoxe en día, arqueólogos e historiadores británicos recoñecen e aceptan que Inglaterra e Irlanda repoboáronse con habitantes do norte da Península Ibérica. Tendo en conta os argumentos expostos ata agora e que foron os celtas os que introduciron en Galicia o cultivo de cereais (centeo), aves e gando vacún (razas únicas que perduran en Galicia) e o arado de ferro, ¿terá a mesma orixe a filloa de Galicia, é dicir: elaboración culinaria pagá de orixe indoeuropeo feita como ofrenda aos deuses celtas que recibe un nome romano con etimoloxía grega?
